Karanlık gecelerde, için sıkılmış ya da korkmuşken,
Sadece ulu ayın göklerde göründüğü bu puslu, ıssız zamanlarda
Sonrasında bir sabah geleceğini unuturuz; ta ki,
Tan vakti geldiğinde
Anlarsın
Yalnız ve korkmuş olsan da her şey kavuşur elbet aydınlığa.
Ben bir su olsam akardım deltalardan,
Bir toprak olsam can verirdim yeryüzünde,
Bir bulut olsam süzülürdüm gökyüzünde,
Bir ağaç olsam çiçeklenirdim baharda,
Ama ben bir insan oldum,
Yaşattım ve yaşadım.
Bir sela okunuyor kulaklarımda.
Yanımdan silüetler geçiyor görmüyorum, gözlerim dolu.
Bir takım eller omzuma dokunuyor, birileri sarılıyor, hissetmiyorum.
Sonra bir sessizlik oluyor, duymuyorum.
Zaman bitmiş sonundaymışım gibi hissediyorum.
Kendi ruhumda kayboluyorum.
Zaman gibisin
Zehir de sensin panzehir de
Adını fısıldayarak aramızdan geçen
Sayılı günler gibisin
Baharın gelişi gibi
Akşamın sökün ettiği mor bir çizgideki
Gemiler gibisin
An'lar gibisin
Toplamı hayat olan bütündeki
Akış gibisin
Özgürlük gibisin
Derin sınavlar verdiğimiz dar çağlarda
Kuşlar gibisin
Mucizenin tanımı gibi
En çok da kendin gibisin.
